Nienależne świadczenia

Nienależne świadczenia

            Osoba, która pobierała nienależne świadczenia pieniężne obowiązana jest do jego zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Za nienależnie pobrane świadczenia uważa się:

• świadczenie wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustalenie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;

• świadczenie wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów, albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urządu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie;

• zasiłek, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia;

• koszty szkolenia;

• koszty przygotowania zawodowego dorosłych;

• zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę;

• świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego;

            Roszczenia z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty.

            Roszczenia do należnych a nie pobranych kwot zasiłków dla bezrobotnych i innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 6 miesięcy od dnia postawienia ich do dyspozycji.

            Kwoty nienależnie pobranych świadczeń podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

bsp;�=p
P���/span>umowę o pracę

• umowę zlecenie, umowę o dzieło
• inny dokument potwierdzający podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

            Osoby, które podjęły zatrudnienie z własnej inicjatywy, zobowiązane są do dostarczenia w ciągu pierwszych dni miesiąca następującego po miesiącu, za który przysługuje dodatek aktywizacyjny – zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie i wysokość osiąganego wynagrodzenia. W przypadku, gdy osoba uprawniona do pobierania dodatku aktywizacyjnego nie przedłoży w terminie wymaganego dokumentu wypłata świadczenia zostaje wstrzymana.

Dodatek przysługuje od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych spełniających warunki określone w pkt. 1 lub do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych spełniających warunki określone w pkt. 2.

.1�Lmo
���ԩlevel1 lfo1;tab-stops:35.35pt'>·      po skierowaniu nie podjęła szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres 120 dni w przypadku pierwszego niepodjęcia, 180 dni w przypadku drugiego niepodjęcia, 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niepodjęcia;

• pozostaje niezdolna do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego, w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego;

Uwaga: Starosta nie może pozbawić statusu bezrobotnego, z powyższego powodu, kobiety w ciąży oraz w okresie 30 dni po dniu porodu z powodu związanej z ciążą i porodem niezdolności do pracy trwającej przez nieprzerwany okres 90 dni, z wyjątkiem sytuacji złożenia wniosku o pozbawienie statusu przez samą bezrobotną.

•  nie przedstawiła zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby, na druku ZUS ZLA;
• z własnej winy przerwała program przygotowania zawodowego dorosłych, nie przystąpiła do egzaminu kwalifikacyjnego, czeladniczego lub sprawdzającego.

            Zarejestrowana osoba traci status poszukującego pracy (zgodnie z art. 33 ust. 4a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), gdy:

            1. nie utrzymuje kontaktu z powiatowym urzędem pracy co najmniej raz na 90 dni w celu       potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie;

            2. nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został            ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomiła w terminie 7 dni
            o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa;

            3. nie podjęła przygotowania zawodowego dorosłych albo nie podjęła lub przerwała   indywidualny plan działania, szkolenie, studia podyplomowe, o których mowa w art. 42a,   albo uczestnictwo w programie specjalnym lub nie przystąpiła do egzaminu, o którym mowa w art. 40 ust. 3A;

            4. złożyła wniosek o rezygnację z pomocy określonej w ustawie świadczonej przez     powiatowy urząd pracy.

Pozbawienie statusu poszukującego pracy następuje na okres 120 dni:

-        po upływie 90 dni od dnia ostatniego kontaktu z powiatowym urzędem pracy,

-        od dnia niestawiennictwa;

-        od następnego dnia po dniu zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w punkcie 3 i 4 powyżej.

W przypadku pozbawienia statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy na wskazane powyżej okresy, ponowne jego nabycie może nastąpić w wyniku rejestracji, po upływie okresów karencji i spełnieniu warunków koniecznych do nabycia statusu.

Informacje o artykule